Wegens te weinig aanmeldingen, gaat de Ultieme Uitdaging op 27 maart NIET door!!
Binnenkort meer nieuws en een nieuwe datum.

Speciaal voor mannen uit Leidsche Rijn! De Ultieme Uitdaging (UU) staat voor een mix van intense teamcompetitie in een grote variëteit aan sporten, een persoonlijke verkenning van je grenzen en een geestelijke reis naar het hart van het evangelie.

De UU wordt door de 4de Musketier geheel verzorgd en zal plaats vinden bij ons in de buurt. De dag begint extreem vroeg (5.00 uur) en eindigt pas 12 uur later. Tijdens de 12 uur ga je in teamverband het sportieve gevecht aan met andere teams in verschillende sporten. Je komt water tegen, zand, een sporthal, gras en bos. Voor een UU zijn 8 teams van 6 personen noodzakelijk: laat ons dus weten of je deze uitdaging aan durft op 27 maart a.s. Alleen bij voldoende deelname kan deze bijzondere dag doorgaan, geef je dus snel op: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. of 030-7070466. Kosten zijn 50 euro per persoon. Meer info op www.de4emusketier.nl.

Ooggetuige verslag van een eerder gegeven Ultieme Uitdaging.

Alleen maar een balkje
‘Heb je zin om nog één keer op het scherpst van de snede je krachten te meten met andere teams in sporten als voetbal, waterpolo, ultimate frisbee, basketbal, zwemmen, hardlopen, opdrukken en noem verder maar op?! En lijkt het je mooi dat het niet alleen een fysieke uitputtingsslag wordt, maar ook een geestelijke ontdekkingsreis waarbij je het leven en lijden van Jezus op een nieuwe manier ontdekt?! Dan is de Ultieme Uitdaging het juiste evenement voor jou!’

Met deze woorden maakte ik reclame voor de Ultieme Uitdaging die afgelopen zaterdag werd gehouden. Eigenlijk vond ik bovenstaande zinnen zelf een beetje overdreven. Met name bij één woord voelde ik me niet helemaal lekker: ‘een geestelijke ontdekkingsreis waarbij je het leven en lijden van Jezus op een nieuwe manier ontdekt.’ Het leven van Jezus herontdekken – ok. Maar om een nieuwe kijk op het lijden van Jezus te krijgen door een sportdag?! Daar kon ik mezelf niet zoveel bij voorstellen. In latere uitnodigingen heb ik die woorden – en lijden – zelfs uit de zin geschrapt.

En toch is dat precies wat er tijdens de Ultieme Uitdaging bij mij en vele anderen gebeurde: ik kreeg een totaal nieuwe kijk op het lijden en sterven van de Here Jezus. Ik werd er door overrompeld en brak helemaal.

Ik zal proberen kort weer te geven wat er gebeurde. De dag begon om 04.00 uur. Er waren zeven teams die deelnamen en de hele dag zouden we in allerlei sporten de krachten met elkaar meten. Het doel was: winnen! Tenminste, zo ontdekte ik aan het eind, dat was het subdoel. Om 04.30 begonnen we met een duurloop inclusief bepakking naar een strandje. Daar deden we allerlei estafettevormen. We moesten sprinten, opdrukken, touwtje springen, kruiwagen lopen, buikspieren trainen en bokje springen. Ik voelde mijn eten weer omhoog komen en voelde me niet helemaal lekker. Ik dacht: ‘Man, dit is nog maar het begin, als het zo de hele dag doorgaat…’ Na de ‘strandoefeningen’ gingen we naar het zwembad waar weer verschillende estafettes volgden en waterbasketbal en een duikspel. Na het zwembad volgde de sporthal waar we ons onderdompelden in zaalhockey, volleybal en basketbal. Rond 12.30 waren we klaar in de sporthal en volgde een pauze van een uur, waarna we op het voetbalveld een halve competitie voetbal moesten afwerken. Tegen die tijd was ik echt kapot. Mijn spieren bevonden zich in een staat van shock – die wisten niet wat hun overkwam. Tegelijk was het een heerlijke ervaring – al die mensen die zo helemaal tot het gaatje gaan en alles geven op zo’n prachtige herfstmiddag, echt een genot!

Na het voetbal volgden meer estafettes, onder andere in kikkersprongen. De dagleiding wilde er zeker van zijn dat we echt moe waren.

En daarna ging datgene gebeuren waar de hele dag eigenlijk naar toe werkte: de Golgotha-loop. We werden naar een bos gebracht. Daar lagen balken van twee meter lengte. We kregen een meditatie over het kruis. De spreker vertelde hoe Jezus kapot geslagen werd en toch doorging. Hij hoefde niet te sterven, Hij koos er voor. Hij had de engelen kunnen vragen om in te grijpen, maar Hij zweeg. Na die meditatie vroeg de spreker ons om nog één keer alles te geven. We moesten een balk op onze schouders nemen en al rennend een bepaald parcours door het bos afleggen. Onderweg stonden mensen die bijbelteksten citeerden om onze gedachten bij Jezus en zijn lijden te bepalen.

Eigenlijk kon het helemaal niet. We waren sinds 04.30 bijna onafgebroken in touw geweest. De meesten van ons waren ongetrainde sporters. We zaten stuk. En nu moesten we met zo’n enorme balk op onze schouders gaan rennen. ‘Laat elke stap van dit parcours een gebed zijn’, zei de spreker. ‘Een gebed van toewijding. Als Jezus zoveel voor jou heeft over gehad, laat dit dan een moment zijn waarop jij zegt: ‘Zelfs al zit ik helemaal stuk, zelfs al wil ik opgeven, zelfs al kan ik niet meer, dan nog, ja dan nog wil ik alles geven voor U, Here Jezus.’

De eerste lopers vertrokken en de tranen stroomden al over mijn wangen. Wat een indrukwekkend gezicht! Er was een heilige stilte neergedaald in dat bos. De lopers begonnen aan hun Ultieme Uitdaging. Hun gebed van toewijding.

De eerste loper kwam weer terug. Hij rende hard. Hij gaf alles. Zijn gezicht rood aangelopen. Zwaar hijgend. De ogen gebroken. Bij de finish aangekomen smeet hij zijn balk neer, wankelde weg en barstte in snikken uit. Ik ving hem op. We huilden samen.

Daarna is het mijn beurt. Al na twintig meter besef ik: ‘Dit werkt niet. Er is geen makkelijke manier om zo’n balk te dragen.’ Mijn armen worden overstrekt. Het bloed kan niet meer doorstromen. Ik voel kramp opkomen. En ik ben al zo moe. De bijbelteksten die geciteerd worden bepalen me bij Jezus. Dit is mijn gebed van ultieme toewijding aan Hem. Wel duizend keer wil ik die balk weggooien en weer normaal lopen. Maar ik moet volhouden. Hij hield immers vol voor mij?! En dan komt de gedachte. Hij slaat in als een bom: ‘Ik draag alleen maar dit kleine, lichte balkje. Kleiner dan een kruisbalk. Lichter dan een kruisbalk. En mijn rug is nog heel, die van Hem helemaal aan gort geslagen. Ik word aangemoedigd. Hij werd bespot en bespuugd. Ik kom zo meteen bij de finish en kan de balk weggooien. Hij werd bij aankomst aan diezelfde balk vastgespijkerd. Toen begon zijn lijden pas. Ik word zo meteen opgevangen door teamgenoten. Hij werd verlaten, zelfs door zijn Vader.’

Er werd weer een tekst geciteerd, bijna aan het eind: ‘Toen zei Jezus, opdat de Schrift vervuld zou worden: Mij dorst!’ Ik had die tekst nooit zo heel bijzonder gevonden. Jezus sprak die woorden ‘opdat de Schrift vervuld zou worden’, zodat de profetie zou uitkomen. Maar nu raakten die woorden mij zo diep. Want op dat punt kon ik zelf helemaal niet meer praten. De pijn en vermoeidheid waren zo hevig dat ik helemaal in mezelf keerde. Dat Jezus op dat moment, na dat onbeschrijfelijke lijden, hangend aan die ellendige rotbalk, nog de tegenwoordigheid van geest had om die woorden uit te spreken. Het bijzondere aan die woorden ‘Mij dorst’ zijn niet de woorden, maar het feit dat Hij ze op dat moment überhaupt nog uitsprak! Wat een moed! Wat een doorzettingsvermogen!

Eindelijk bereikte ik de finish. Ik gooide mijn balk uit. Werd opgevangen door een teamgenoot en barstte in snikken uit. Niet eerder in mijn leven waren pijn en uitputting zo lijfelijk en persoonlijk in verband gebracht met het lijden en sterven van Jezus. Op een totaal nieuwe en bijzonder intense manier werd ik geraakt door wat Jezus aan het kruis voor mij heeft gedaan. Mijn bewondering voor Hem nam mateloos toe, evenals mijn liefde en aanbidding. Wat een God! Wat een liefde!

De dag werd afgesloten met een heerlijke macaroni-maaltijd. Daarna gingen we naar huis. Lichamelijk gebroken. Geestelijk gelouterd.

Ben je geraakt door dit verhaal en wil je je opgeven? Dit kan door te mailen naar Karina de Leeuw Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .